TEAR model of Grief

Er zijn vele verschillende rouwmodellen. Ik vond het superstom om mezelf als een soort zelfstudie hierdoorheen te lozen. Deze vond ik wel mooi en in zeer grote lijnen is het ook zo. Alleen ik ben nu bijna 10 maanden verder en merk dat ik nog bij de eerste letter (T) ben. De realiteit van het verlies accepteren. Tja, ik heb er niet voor gekozen, dit is mijn nachtmerrie waarin ik elke dag leef. Waarom zou ik het accepteren? Misschien komt dat met de tijd, maar nu zeker niet. Zo heb ik ook geleerd dat er geen maximum tijd voor rouw bestaat, en zo ook niet voor de stappen die gezet "moeten" worden. Al doe je 20 of 50 jaar over 1 stap, het is jouw leven, jouw verdriet,  jouw rouwreis. Niemand kan voor je bepalen hoe en hoe snel je hierin moet bewegen want niemand heeft jouw leed geleden, je rugzakje voor je gedragen, of in je schoenen gestaan. Ik heb tijdens de rouwverwerkingstraining de naam: Manu Keirse horen vallen. Ik schreef dit in een hoekje in mijn schrift en heb toen in 1 weekend alle videofilmpjes van dhr. em. Manu Keirse op youtube bekeken. Ik heb meteen 2 boeken besteld en al snel werd hij mijn goeroe op het gebied van rouw. Dhr Keirse heeft het over rouwtaken.                             

1) Het onder ogen zien van de werkelijkheid van het verlies                 

2) Ervaren van de pijn van het verlies                                                                   

3) Het aanpassen aan de wereld zonder die persoon, na dit verlies     

4) Het opnieuw proberen te genieten van het leven en de herinneringen  bewaren                                          

Met andere woorden de Traan model van rouw. Ik ben bij 1 begonnen, en merk stiekem dat ik naar stap 4 ben gesprongen omdat ik gewoonweg stap 2 en 3 te heftig vind. En dat is okay. Nog zo een uitspraak die ik heb geleerd: It's okay Not to be okay!

HULP, troost, begrip en erkenning

Maandenlang liep ik alleen met mijn verdriet. Deze foto heb ik zelf genomen in mijn auto voor de sportschool. Ik stond klaar om uit te stappen en te gaan sporten toen het verdriet ineens de overhand nam, zo onaangekondigd als wat, maar dit gebeurde mij zovaak dat ik wist dat eraan toe geven het enige juiste is. Het duurde langer dan 20 minuten, en toen ben ik maar weer naar huis teruggereden. Gelukkig kon ik in november 2022 al starten met een rouwverwerkingscursus in mijn woonplaats Amstelveen. Van tevoren wist ik dat ik de enige deelnemer zou zijn die rouwt om een kleinkind. Bij de intake gesprek had de begeleidster mij dat aangegeven, maar ook dat het voor iedereen in rouw was. Ik pakte alle hulp aan die ik krijgen kon. En ja van de 12 deelnemers rouwde er 9 om een overleden partners, 2 om een overleden ouder, en ik om mijn kleinkind. Zij rouwde om wat was geweest, en ik rouwde om mijn toekomstdroom die niet uit mocht komen. In mijn zoektocht naar hulp schrok ik van het feit dat er nagenoeg niets te vinden is op het internet over het verdriet bij het verlies van een kleinkind. Aan elk overleden kind hangen 4 grootouders, en ik kan mij niet indenken dat ik de enige ben die het zo intens heb meegemaakt en tot nu nog voel. Even groot was mijn verbazing dat de domeinnaam: Grootouders in rouw, nog vrij was. Dit heb ik dus meteen geclaimd zonder te weten wat ermee te doen. Maar dat ik er iets mee ga doen stond meteen vast als een draagmuur. Ik begon te schrijven en er kwam geen einde aan. Deze tekst heb ik letterlijk overgenomen in mijn Home pagina. Tijdens dit schrijven ontstond ook het idee om maar een E-book te schrijven. Ik ben geen schrijfster, maar ondanks Nederlands niet mijn moedertaal is ga ik dit helemaal alleen schrijven. Ik ben geen web designer, maar desondanks ga ik deze website helemaal zelf maken. Het zijn mijn emoties, mijn woorden, mijn verdriet.

Ik ben in maart 2022 als uitbreiding op mijn werk als budgetcoach begonnen aan een opleiding als nabestaandenbegeleider. Dit omdat mijn ideale klant de 80plussers zijn en hier vaak sprake is van een overleden partner. Niet wetende dat ik tijdens deze cursus zou horen dat ik oma zou worden en helemaal niet wetende dat ik nu zelf een nabestaande zou zijn. Ik maak eerst mijn boek af en daarna zal het mijn grote eer zijn om Grootouders In Rouw te helpen leren leven met dit immens groot verdriet van het verlies van een kleinkind.

Op zijn geboortedag 17 juni zal deze website in ieder geval online gaan, en snel daarna zal mijn E-book met dezelfde naam ook klaar en te bestellen zijn.

liefs, oma Lena