Het levensloop van het leven.
Je wordt geboren, je groeit op, je krijgt kinderen (of niet). Heel stom dat ik mij nu een term uit mijn bedrijfsadministratie opleiding van 30 jaar geleden herinner: First In First Out. Diegene die als eerste is gekomen, en er dus het langst is gaat als eerste weg. En dus niet diegene die er als laatste bij is gekomen! Die heeft een hele lange weg te gaan en moet ons allemaal begraven. Dat is dan erg verdrietig maar dat is in mijn opinie hoe het hoort te gaan in het leven. Over dit gedeelte vanaf het moment van verstandsverbijstering door de geboorte van mijn kleinkind tot het moment van afscheid kan ik gewoon niet meerdere malen over nadenken en schrijven. Ik merk dat als ik begin te schrijven ik steeds dieper en dieper in de verdieping en dus ook in mijn verdriet kom. Ik ga het mijzelf besparen en besluit in mijn E-book hier uitvoerig en eenmalig op in te gaan. Het verdriet is nog te vers om het "uit de kast" te kunnen halen, het in woorden uit te drukken en dan weer in de kast te stoppen. Nee, dat gaat niet zo. En als dit wilt zeggen dat ik het nog niet "verwerkt" heb dan klopt dit als een bus want dit ga ik nooit verwerken. Er zit geen enkel vorm of greintje logica in. Dat hij er niet is valt niet te verwerken en er valt ook geen plekje aan te geven. Ik zal met de leegte en verdriet die hij achterlaat moeten leren leven. Wel heb ik onlangs geleerd door een vakantie in Kaapverdie dat waar je ook heengaat en wat je ook doet, je verdriet draag je altijd bij je. Om dit stuk in dankbaarheid af te sluiten zeg ik erbij: Hoe dieper ik in die zwarte gat zit, als ik bijna de bodem raak, dan is HIJ degene die mij eruit haalt. Want als er 1 ding is dat ik zeker weet is het het volgende: Mijn kleinzoon is niet op de wereld gekomen om zijn moeder en oma kapot van verdriet achter te laten. Hij zelf heeft niets anders dan Kracht, Liefde, Verbinding, Positiviteit en Doorzettingsvermogen laten zien. En dit is zijn nalatenschap aan mij en aan zijn moeder en aan iedereen die hem heeft mogen leren kennen. Dit zijn dan ook de gevoelens die ik over mij heen krijg als ik aan hem denk, dit zijn de gevoelens die mij staande houden. In de naam van Liefde voor mijn kleinkind.
Reactie plaatsen
Reacties