Waar liefde is, is verdriet...
Net zo verwarrend als liefde is verdriet. Soms haast niet bevatten zo intens dat het is. Maar het overkomt je beiden, je hebt het er maar mee te doen. Het ene moment is het makkelijker te dragen dan het ander. En dan net als je denkt dat het niet erger kan, denk je aan je eigen kind, die nog veel meer verdriet heeft. En daar word je dan nog verdrietiger van en gaat het verdriet over van de een naar de ander. Maar die ene laat je niet los, nee die neem je mee. Hoe kan je verdriet nou scheiden, dat hoeft gelukkig niet. Het is een veel/groots omvattende emotie die niet op zichzelf staat. Het is als een bloeddruppel die zich vergroot in een plas water. Als je er middenin zit, ben je niet in staat om de "neven" effecten op anderen van in te zien, je bent alleen bezig met je eigen verdriet. Pas tot nader inzien zie je in dat je niet de enige bent met een verlies. Maar toch, jezelf verplaatsen in een ander is soms teveel van het goede. Pas toen mijn man durfde uit te spreken dat hij ook erg verdrietig was drong het tot mij door, maar echt in zijn verdriet verplaatsen dat kon/kan ik niet. Dat van mij is toch veel heftiger ??!! Denk ik dan al heel snel. En zo begreep ik hoe het voor mijn dochter moest zijn. Je zit te diep in je eigen verdriet. In het begin was het zo verwarrend dat ik mijn verdriet niet kon plaatsen, was het nou voor mijn kleinkind of was het voor mijn dochter? Uiteindelijk heb ik ingezien dat dat helemaal niets uitmaakt, verdriet is verdriet en dat hoeft absoluut niet in een hokje geplaatst te worden. Ook hier kan ik nog vele woorden aan besteden. In mijn E-book zal ik ingaan op wat mij geholpen heeft, na wekenlange zoektocht. Na zoveel masterclasses, webinars en facebookgroepen over rouw te hebben geraadpleegd. Boeken en lezingen, alles heb ik aangegrepen om tot de conclusie te komen dat de antwoorden binnenin jezelf zitten. In rust en vrede creëer je je eigen medicatie voor je eigen verdriet.
Reactie plaatsen
Reacties