Je wereld wordt mooier en je loopt op wolken.
Voor mij was dat op de dag af 1 jaar geleden, 6 april 2022 vroeg in de middaguren. De dag dat ik hoorde dat ik oma zou worden. Mijn dochter had mij met 1 of ander smoes naar haar huis gelokt. Ik was al druk in de weer toen ze een "kadootje" in mijn handen duwde. Een kaartje met daarin een hanger met een tekst in het Engels: precies wanneer een moeder denkt dat haar werk erop zit, noemt iemand haar OMA.
Ik werd overspoeld door mijn emoties. Er ging zoveel door mijn lichaam maar vooral door mijn hart heen, het ging hard kloppen en werd meteen warm van binnen. Mijn wereld stond op zijn kop. Vanaf vandaag had ik 1 doel in mijn leven: alles doen voor mijn kleinkind wat er in mijn vermogen zit. Dat betekent natuurlijk zoveel mogelijk er zijn, oppassen, zorgen dat hij niets tekortkomt zowel materieel als emotioneel. Ook door het feit dat ik 3 dochters had, werden mijn man en vader (sorry Pa) meteen van hun troon verstoten en was het vol spanning wachten tot mijn Koning geboren zou worden. Maar het rustig afwachten zit er natuurlijk niet in. Iedereen weet dat zodra je 1x het woord: Baby intoetst op googel, je hierna dagelijks gebombardeerd wordt met alles wat met een baby te maken heeft. En wat heb ik hier gretig gebruik van gemaakt. Wat ik voor mezelf kocht, zocht ik ook in baby maat. Guess baby, Ajax baby, Uggs baby want ik hou niet van de kou en moet altijd warme voeten hebben dus mijn kleinkind ook. Ik ging los en moest mezelf bedwingen om niet kenbaar te maken wat ik allemaal gekocht had. Dus verzamelde ik alles en verdeelde het over bigshoppers. En maakte de afsprak dat ze 1 big shopper per maand kreeg. En trots dat ik op mezelf was dat het erin paste. De baby heeft natuurlijk meerdere familie leden, en er zou een babyshower komen dus meerdere momenten ook voor anderen om iets te schenken. Maar daar denk je niet aan, je voelt je verheven boven de rest want je instelling is: Kind van mijn kind is mijn kind, punt. 1 jaar later terugdenkend zit ik met gemengde gevoelens. Wat zou ik graag terug willen gaan in de tijd dat alles nog koek en ei was, zorgeloos, toen mijn hart nog heel was. Maar wetende dat dit niet te voorkomen was, en dat mijn dochter en de dokters al het mogelijke hebben gedaan om hem in leven te houden, zou ik dan terug willen gaan en hem nog een keer laten doostaan wat hij als een leeuw heeft doorstaan? Hier heb ik geen antwoord op. Ik ga hier verder op in in mijn boek.
Reactie plaatsen
Reacties