En na zo een traumatische ervaring is dat niets anders dan normaal.
Je wereld staat op zijn kop en dit is niet je eigen keus geweest. Er is je iets overkomen en daar moet je het mee doen. Hoe je verder gaat is verschillend per persoon, zelfs personen met een soortgelijke ervaringen gaan door o.a hun levenservaringen en hun omgeving er anders mee verder. Of je nou alleenstaand bent of getrouwd maakt een groot verschil. Of je 20 bent of 40 maakt een groot verschil. Maar vooral hoe je leven tot nu toe is verlopen maakt een verschil. In mijn geval, met genoeg ellende achter de rug maakte het overlijden van mijn kleinkind mij niet direct een totaal ander persoon maar wel een totaal andere instelling. Ik ben nog steeds de meelevende persoon, die voor iedereen klaarstaat en met iedereen meeleeft. Maar er is nu een grote Maar achter gekomen. En dat is dat erger en verdrietiger kan ik om niemand zijn, dus wat er ook gebeuren zal met wie dan ook, het zal mij minder raken als voorheen. Ik zal er niet zo stuk van zijn omdat ik al stuk ben. En wat ik al zei: Je verdriet raak je nooit kwijt, je geeft het geen plek, je leert ermee te leven. En dat is de tekst op mijn beginpagina: de levensles die ik liever nooit had geleerd.
ik weet niet of deze verandering in mindset tijdelijk of voor altijd is, hoe dan ook ikzelf heb er vrede mee. Wanneer de wereld achterstevoren voor je draait, ga je er gedwongen in mee. En dat laat je ook achterstevoren denken, het veranderd je standpunt. Je wordt opgetild en als in een tornado meegezogen en je komt totaal ergens anders terecht. Soms gaat het gewoon zo bruut dat het te snel is om met je verstand bij te kunnen, misschien komt dat met de tijd, misschien ook niet. In ieder geval maak ik mij om zulke dingen niet meer druk. Zoals om zoveel andere dingen denk ik nu: Niemand gaat dood?? we overleven het wel. Dit was zo niet ik, maar zo ben ik nu wel eenmaal geworden door die draaiingen en rotvaart van die tornado.
Reactie plaatsen
Reacties