Als een moeder 7 kinderen heeft, zullen er op den duur 7 verschillende manieren van rouw naast elkaar staan.
En ja dit kan heel goed naast elkaar gaan. Zoals in een goed huwelijk waar verschillende meningen mogen zijn mag dat in elke vorm van een relatie ook. Zolang er wederzijds respect en acceptatie is, en het wordt begrepen door er in vrede over te communiceren zal het goed gaan. Zo dichtbij mijn dochter en ik tijdens het leven van haar baby bij elkaar waren was zo ver stonden we bij elkaar vandaan in onze rouwen. Er zijn in het begin door mij wat irritaties geweest, en wat was ik dankbaar dat mijn dochter dat meteen naar mij heeft uitgesproken. Zo krachtig vond ik dat! En hieruit is alleen maar begrip voortgekomen. En nog meer voorzichtigheid, want ik wil haar niet kwijt en wil in verbinding blijven. Ik moest mij aanpassen, want het is haar verlies. Het moment dat ik bijna omval van verdriet denk ik mij mezelf: Als het voor mij al bijna ondragelijk is, hoe moet het dan voor haar zijn? En dan komt er nog een emmer verdriet overheen. En dan beeld ik mij in hoeveel moed en kracht zij altijd heeft getoond en hoe zij nog overeind kan blijven, dan moet ik dat ook kunnen. Zoals ik kracht uit haar zoon haal, haal ik ook kracht uit haar. En dan voel ik die warme liefdesdeken over mij heen, dan voel ik de verbinding die door haar zoon is ontstaan, en niets en niemand mag daar ooit tussen komen. Daar is het te waardevol voor.
Ik ben van de oude stempel van bouwjaar 1970 het stenentijdperk zeg maar, en mijn dochter is van het jaar 1995 nu het digitale tijdperk. Wij hebben echt een hele generatie verschil in bijna alles, alles in hoe we in het leven staan. Zo ook in dit geval. In het begin had ik er heel veel moeite mee, wat ik natuurlijk voor mezelf hield of aan vreemden zoals mijn collega of vriendin meedeelde. Ook over dit onderwerp zal ik een verdieping wagen in mijn E-book, omdat het gewoonweg heel belangrijk is. De wereld blijft altijd doordraaien, maar in het begin sta jij zelf stil. En toch wordt het op een gegeven moment weer dag, en toch komen er weer verjaardagen aan of speciale dagen..maar geloof mij als ik zeg dat het volkomen langs je heen gaat en het je totaal niet boeit want je bent verdoofd door verdriet en verbijsterd en verpletterd door wat er is gebeurd. Niets maar dan ook niets kan hieraan tippen, en als je het niet zelf hebt meegemaakt dan kan en wil je het je niet denken hoe het voelt. Maar al is het op automatisch piloot en zonder besef, op een bepaalde dag ga je het aan en probeer je voorzichtig mee te draaien met de wereld. Al is het erg terughoudend op alle mogelijke wijzen, lichamelijk en geestelijk. Maar je stelt je weer open voor de wereld en stapt er weer in. Op een gegeven moment zie je in dat je met kleine stapjes ook vooruit komt, al doe je 2 stappen naar voren en 1 achteruit kom je alsnog vooruit. Er is vooruitgang. En soms sta je ook stil, zolang als nodig is om weer vooruit te kunnen. En de toekomst, daar ga je samen met je dierbaren in. Dus zorg voor blijvende verbinding.
Foto hieronder vind ik mezelf sterk in verbinding met Kyan omdat ik, die alles behalve creatief is, dit herinneringsstuk heb gemaakt op de herinneringsdag van stichting Nova, waar onder meer de uitvaartverzorgster van mij dochter mee samenwerkt. En ik heb begrepen dat er een speciale opa/oma dag is, daar mag ik natuurlijk niet ontbreken.
Reactie plaatsen
Reacties