Grootoudersinrouw

Mijn verhaal...

Ik ben oma Lena, geboren in 1970 in Kaapverdië, moeder van 3 dochters, oma van 1 en in 2019 getrouwd.

Het lang verwachte nieuws dat je oma wordt! Hoe ik erop reageerde: Ik vergat mijn pijnlijke knie en sprong tientallen keren de lucht in, mijn bruine huidskleur werd volgens mij knalrood van de warmte waarmee mijn hart en ziel mee gevuld werden, de buren moeten meteen ook het nieuws hebben gehoord door mijn volume! Mijn leven kreeg  a la seconde een nieuwe betekenis, een nieuwe doel: Oma zijn.

6 april 2022 was de gelukkigste dag van mijn leven. Ja de gelukkigste, mijn eigen 3 zwangerschappen en mijn 3 daagse  droomhuwelijk kunnen niet tippen aan het gevoel dat je lichaam en ziel overneemt bij het horen van het nieuws dat je dochter een kindje, een nieuw leven in haar heeft groeien. Ik hoorde het na het eerste trimester, die ging jammer genoeg met veel misselijkheid en alle gevolgen van dien gepaard.

Zo trots als een pauw was ik dat ik mee mocht naar de 20 weken echo. Stilzitten kreeg ik niet voor elkaar, continue vlinders en kippenvel  door mijn lichaam en hoofd. Het moment dat je het wondertje ziet met alles erop en eraan en het hartje hoort kloppen, dat geluk waarmee je overspoeld wordt daar kan een lottomiljonair winnaar niet over mee praten.

En dan breekt een tijd aan dat je aan niets en niemand anders kan denken. Dat je met jezelf een afspraak moet maken dat je gelimiteerd los moet gaan om spulletjes, kleertjes, schoenen en knuffels te kopen. Dat je tegen jezelf moet zeggen : de baby heeft ook een moeder die waarschijnlijk (al geloof je zelf niet dat het mogelijk is) nog hoger op een wolk zit. Dat je al meteen te kennen geeft dat je 3 dagen in de week kan en vooral wilt "oppassen" lees oneindig knuffelen en foto's en filmpjes maken op insta, snap, fb alsof het je eigen kind is..maar voor jou is het niet 'alsof' het IS je eigen kind. Het is het kind van je kind, en dat maakt het Je Kind.

Oma worden had voor mij een hele diepe betekenis. Het betekende voor mij een 2de kans. Toen mijn dochter geboren werd ging ik al na maanden weer fulltime werken. Om het goede voorbeeld te geven dat je moet werken voor je geld en natuurlijk om mijn gezin te onderhouden en leuke dingen te kunnen doen. Maar de andere kant was dus dat ik er niet was. Haar vader was huisman en nam de zorg voor de kinderen over. Met als gevolg dat toen wij uit elkaar gingen het "makkelijker" zou zijn als ze bij hem ging wonen, dan hoefde er geen oppas of overblijf aan te pas te komen. En ze was natuurlijk immers gewend aan die ouder die er altijd was. Dit heb ik nadien mijzelf altijd kwalijk genomen, dat ik zoveel van onze kostbare tijd samen als moeder en dochter heb gemist. En tijd kan je nooit inhalen, totdat je dus een 2de kans krijgt om je van je beste kans te laten zien, met je jaren ervaringen achter de rug, met je welbekende goed gevulde rugtas en tientallen zo niet honderdtallen geleerde levenslessen. En ook voor dit gevoel van geluk geldt: een lottomiljonair winnaar weet hier in de verste verte niets van.

Je leeft naar de uitgerekende maand en datum toe. Je plant alles ver ervoor want erna heb je geen tijd of zin om je met iemand anders bezig te houden. Je weet dat je planning na de geboorte maar rond 1 persoon gepland gaat worden.

En dan, en dan krijg je een telefoontje dat je leven a la seconde precies het tegenovergestelde wending geeft. Je leven wordt een 24/7 nachtmerrie. Je bent bewust wakker maar kan het gewoonweg niet geloven. Alsof je in een andere wereld bent beland waar je absoluut niet wilt zijn, maar je hebt helaas geen keus. 

De zwangerschap van 24 weken en 3 dagen komt veel te vroeg aan een eind en je kleinzoon wordt geboren. De geboorte kan ik niet anders beschrijven als een wonder! In zijn ballonnetje kwam hij te wereld om 07.39 uur, en het bewoog, er zat leven in! Alles zit erop en eraan en het hartje klopt weliswaar met behulp van de beademingsapparaat, maar hij is er. KYAN AMARI, het mooiste dat mijn ogen in 52 jaar hebben mogen aanschouwen. Een wonder... niets meer niets minder. De verpleegkundigen dwingen je haast toe om zo snel mogelijk foto's te maken. Ze rennen achter de baby aan die meteen naar een andere kamer wordt gebracht en maken foto's, terwijl jij niet eens beseft wat er is gebeurd en vooral niet weet wat er gaat gebeuren. De artsen waarschuwen je meteen: het gaat een hobbelige weg worden waarvan wij het einde nooit kunnen voorspellen. Het gaat nu naar omstandigheden goed maar we weten niet welke beren wij op de weg gaan krijgen en wij weten niet of we ze gaan kunnen verslaan. 

Er volgt dan een tijd waarop je tussen hemel en hel leeft. Hij leeft dus je hebt hoop, hij laat in alles zien dat hij sterk is en laat een indrukwekkende indruk achter bij een professor die bij hem de Meest spectaculaire daling in infectie waardes van zijn loopbaan heeft meegemaakt, zo snel en zo veel was volgens hem onmogelijk dus stelde hij voor om de test opnieuw te doen om ons niet met een dooie mus blij te maken. En wonder boven wonder, het klopte. Meerdere verpleegsters waren onder de indruk. En zo werd hij als kleinste, dapperste en sterkste van afdeling Neonatologie niet alleen mijn lievelingsmensje maar dat van iedereen die om hem heen kwam. Het personeel was zo liefdevol naar hem toe, kippenvel krijg ik er nu nog van. Mijn verdere leven zal ik alleen maar dankbaarheid voor hun voelen. Hun zorg ging veel verder dan wat ze deden, want ze deden het met hun volle hart en gevoel. En wat zij deden was niets minder dan hem in leven houden. Hij werd continue gemonitord en zodra er een waarde veranderde en er een piepje afging waren ze er binnen 10 seconden. Dag en nacht, onvermoeibaar. Soms vroeg ik mij af of ze wel konden eten, of ze überhaupt naar de wc konden gaan. Deze mensen zijn levensredders, zij zijn mijn helden.

Helaas kwamen die beren op de weg die onze welp naderhand te sterk waren en heeft hij na 1 maand de strijd op moeten geven. De laatste dagen voel je de bui hangen maar is het gewoonweg teveel om aan te kunnen en ben je gevoelloos, gewoon omdat je dat gevoel niet kent en niet wilt kennen. Je zit vol ongeloof en weet niet wat je kan voelen. Je wilt er niet aan toegeven, want je weet dat je hart het niet aankan. Je weet dat je hart dan wordt verpletterd dus leef je in een soort waas. Je ademt en dat is het, functioneren op wat voor manier dan ook zit er niet in. Alleen het automatisch rijden naar het ziekenhuis kan je doen, omdat je maar 1 doel hebt: er zijn! Maar die dag van de MRI scan en de allesvernietigende uitslag ervan, dat is de zwartste dag van mijn leven. Dat is de dag dat alle hoop uit je hart wordt gerukt en je door de grond zakt. Dat is de dag waarop je je afvraagt: waarom niet ik in plaats van hem. Die woorden waren voor mij niet om aan te horen. Toen de arts de uitslag kwam vertellen heb ik ook mijn handen tegen mijn oren aan gedaan. Het is gewoon niet menselijk om aan te horen dat jij je kleinkind gaat overleven. Hij moet mij begraven en niet andersom. Hij moet nog beginnen met leven, hij moet zijn eerste tandjes krijgen en zijn eerste stapjes, hij is diegene die mij in het weekend weer of geen weer op het voetbalveld gaat krijgen. Hij is diegene die ik ga overspoelen met liefde en aandacht. Hij is mijn doel in het leven. Hij is diegene die mijn dochter en ik bij elkaar heeft gebracht. Hij is diegene die mij een 2de kans op moedersgeluk heeft gegeven. Dus hij moet leven!! Ik had 2 babyshowers gepland, we hadden nog geen geboortekaartjes gemaakt, en we hadden nog geen beschuit met blauwe muisjes gegeten. Er moest nog zoveel gebeuren, dit kon niet waar zijn. Ik had hem nog nooit geknuffeld door al die aangesloten levensreddende apparatuur. Ongeloof en onbegrip en nogmaals ongeloof en onbegrip, dat gevoel dat je er linksom of rechtsom met je hoofd niet bij kan. 

Het verdrietigste moment in je leven dat je je kleinzoon voor het eerst in je armen kan houden, dat dat moment er pas kan zijn als zijn hartje is gestopt met kloppen. Ik pauzeer nu even want ik heb geleerd dat mijn verdriet er mag zijn, dat ik erbij mag stilstaan, hoelang geleden het ook is er is geen tijdslimiet voor rouw. En mijn kleinzoon is net 9 maanden geleden geboren. Over zijn sterfdatum heb ik het niet, maar ik heb al genoemd dat hij precies 1 maand als een leeuw heeft gevochten.

Ik merk dat mijn woorden en gedachten maar niet opraken, ik merk dat ik veel te vertellen en te delen heb. Ik besluit daarom een E-book te schrijven en uit te brengen. De dag nadat ik met dit alles ben begonnen. Ik heb de grove indeling, het voorwoord en het eerste hoofdstuk gister geschreven. Vandaag ga ik verder met het bouwen van de website. Ik heb mijzelf als doel gesteld om op 17 juni 2023 klaar te zijn met de website en het E-book. 17 juni, de dag dat mijn kleinzoon geboren is.

Update: Het is vandaag 7 april, ik heb sinds gister gezeten en geschreven, en het ging als een trein..de webiste is af! Alleen, mijn dochter weet nog niets van  wat ik in een opwelling heb gemaakt. Ik zal het eerst aan haar laten zien, zeer zeker voor goedkeuring en daarna zal ik het publiceren.

E-book : Grootoudersinrouw: Voor herkenning en vooral erkenning van ons verdriet vanaf medio juni 2023 beschikbaar, althans dat was de bedoeling maar het gaat langer duren, hiermee ga en kan ik niet overhaasten terwijl ik nog middenin mijn rouwproces zit..mijn kleinzoon is nog geen jaar geleden geboren..ik had nu druk bezig moeten zijn met zijn verjaardagkado's te kopen en niet met dit!!